Citaat NOS bericht van 5 oktober: In de gesprekken die bemiddelaar Remkes heeft gevoerd over de stikstofcrisis is hij geschrokken van “de oprechte wanhoop van redelijke mensen” en “de kloof tussen de stad en het platteland”.

30 geleden verhuisde ik naar de stad. Als boerendochter. Ik ging studeren. Aan een universiteit. Ik leerde daardoor heel goed het fenomeen ‘werelden’ kennen. Werelden die zo anders lijken te zijn, ook al liggen ze vlak bij elkaar. Zo ver was het immers niet naar Amsterdam.

Ook zag ik overeenkomsten: bekrompenheid komt in iedere ‘wereld’ voor. Zowel in het boerenleven als op de universiteit had je mensen die hun focus erg op hun eigen leefwereld hadden. Die bij voorbaat al mensen ‘van buiten’ niet mochten.

En 12 jaar geleden scheidde ik van mijn partner. Met twee jonge kinderen van slechts 4 en 2 jaar oud. Hierin kreeg ik ook te maken met verschillende werelden: de rechtbank, de Raad van de Kinderbescherming en Jeugdzorg. En ook hier ondervond ik kloven. Grote kloven tussen de partijen in deze keten die duurzame oplossingen in complexe echtscheidingen in de weg staan. Ten koste van het geluk en de ontwikkeling van veel kinderen in Nederland, ook de onze. Hoe verdrietig!

De observatie over verschillende ‘werelden’ wakkerde bij mij een behoefte aan. Ik daag sindsdien graag mensen uit om over het randje van hun eigen wereld te kijken. Om te zien hoe mooi het is om ook iets anders dan je eigen bekende wereld te leren kennen. En dat het soms heel mooi is om werelden te combineren, want dan kunnen mensen van elkaar leren en zo ook uitdagende problemen vanuit verschillende invalshoeken aanvliegen. Dan blijken oplossingen opeens veel dichterbij en vaak zelfs beter.

Een gesprek tussen werelden gaat niet vanzelf

Inmiddels breng ik al 25 jaar mensen uit verschillende werelden bij elkaar. Uit de ‘wereld’ van de business enerzijds en uit de ‘wereld’ van de ICT anderzijds. Ik zette mensen uit die twee verschillende werelden in één zaaltje. Ik liet ze vervolgens met elkaar praten over de bedrijfsprocessen. Alleen al dit bracht al zoveel nieuwe verbindingen en oplossingen teweeg. Ik heb mij daarom vaak verbaasd dat dit soort zaken niet vanzelf gebeuren. Maar nee dus: tot op de dag van vandaag gebeurt dit niet vanzelf. En ook komt niet vanzelf het juiste gesprek op gang.

Ik ben trots op mijn (soms onzichtbare) bemiddelende rol in organisaties. Op de nieuwe verbindingen die zijn ontstaan. Op de samenwerking die op gang is gebracht, die er voorheen niet was of gewoon schuurde.

Ook nu voel ik meer dan ooit de behoefte aan verbinden. Ik zie woede, ik hoor verwijten, ik zie polarisatie, ik voel de emoties door het televisiescherm heen. Tegelijk zie ik verwoestende overstromingen, desolate verdorring, honger, verslagenheid en angst. Frustraties van ouders wiens kinderen uit huis zijn geplaatst. Net als velen wil ik wat doen tegen onze gigantische klimaatproblemen. En iets doen tegen het onnodige leed voor kinderen. Iets beter doen kan alleen samen. De noodzaak om als mensheid optimaler met elkaar samen te werken is groter dan ooit. De mensheid heeft het zover geschopt door onze unieke samenwerk vaardigheden. Laten we die weer inzetten. Maar dan niet alleen op ons eigen vakgebied, maar juist ook vakgebied overstijgend.

Er is maar één aarde, maar nog te veel werelden.

Voor mij persoonlijk zijn de huidige overheidscrisissen (bijvoorbeeld functioneren jeugdzorg, stikstofcrisis) een oproep tot actie. De actie om mijn vaardigheden die ik de afgelopen jaren heb ontwikkeld, breder in te gaan inzetten. Mijn ambitie is om de werelden van boeren, provincies, milieuorganisaties dichter bij elkaar te brengen. En de werelden van gezinnen, rechtbank, jeugdzorg en raad dichter bij elkaar te brengen. En daarmee te komen tot haalbare, slimme oplossingen voor de problemen, die ook nog door iedereen gedragen worden, juist omdat alle slimheid van de groep erin verwerkt is.

Laat ons niet verleiden tot polarisatie, schuld en boeten. Maar laat ons toewerken naar verdraagzaamheid, begrip, liefde en vertrouwen in elkaar en het geloof dat we elke crisis echt samen kunnen oplossen. Laten we naar elkaar luisteren, openstaan voor elkaars verschillen. En juist die verschillen gebruiken om oplossingen te verrijken in plaats van te vechten om de juiste oplossing of de vraag wie hieraan schuldig is.

Ben jij iemand in één van die verschillende werelden en deel je mijn ambities? Dan drink ik graag een kopje koffie met je. Om te kijken of we iets voor elkaar kunnen betekenen.